در امتدادِ سکوتِ یک عصرِ جدید،
راه میرویم،
تا جایِ نور را
برای قدمهای بعدیمان
خالی کنیم.
تو از باران آمدهای،
با چشمانی که هنوز
بوی دریا میدهند،
و من از خاک،
از خوابِ برگهای خسته،
از دهانِ بستهی درد.
و شاید
در همین گمشدنِ سایهها،
نوری بیصدا
نامِ فردا را
بر شانههای ما
بنویسد
از سه نقطه ...
من و تو،
مثل دو فصلِ گمشده در تقویم،
به هم میرسیم و باز،
از هم عبور میکنیم،
بیآنکه تمام شویم.
شاید عشق
همین تکرارِ بیانتهاست،
همین سوختن بیصدا
در لحظهای که نامش زندگیست
از سه نقطه ...
میخندی،
و جهان دوباره معنا میگیرد،
در انحنای لبانت
جهانِ کوچکی از روشنایی متولد میشود،
و من،
زنِ بیپناهِ شعر،
در پناهِ صدایت پنهان میشوم.
از سه نقطه ...
در اتاقی خاموش
با صدای باران
و بوی کهنهی تنهایی
من و تو
دو آینهایم
که همدیگر را
به یاد میآورند
بیآنکه تصویر شویم.
از سه نقطه ...
دلم گرفته ازت
کجایی؟
هوای بیتو
سنگینتر از بغض ابرهاست
پنجره
بیجهت باز است
و باد
به هرچه خاطرهست
چنگ میزند
چقدر دور
چقدر ساده رفتی
بیآنکه بدانی
من از همان سلامِ کوتاهِ تو
به زندگی برگشته بودم
از سه نقطه ...
تمام آسمان منی
وقتی که شب، بیچراغ میآید
و صدای تپشِ دلم
با صدای نفس تو
در تاریکی گره میخورد.
تمام آسمان منی
اما نمیدانم
کدام ابر
میخواهد میان ما ببارد.
از سه نقطه ...
زندگی با تو
آموختنِ دوبارهی واژههاست
وقتی لبخندت
معنای تازهای
به سکوتِ من میدهد.
من،
زنِ بینامِ شبهای بلند،
با تو
به وزنِ نفس کشیدن رسیدم
بیآنکه
کسی بفهمد
در من
چه انقلابی اتفاق افتاده است
از سه نقطه ....
دوست داشتنت
تنها پناهی بود
که نه دستانِ جهان
نه تیغِ تقدیر
نتوانستند
از من بگیرند
مثل آخرین پرندهی
مانده در زمستان
که هیچ برف و هیچ سنگی
بالهایش را نشکست
از سه نقطه ...
تو گفتی “صبح”
و من،
باور کردم که پنجره
هنوز
به سمتِ آفتاب باز میشود
اما نشد ...
از سه نقطه ...
آنچه از عشق میماند
نه صدای توست، نه نگاه تو…
بلکه لرزشیست در سینه،
هرگاه باد، بوی خاطراتت را
از میان سالها عبور میدهد
از سه نقطه ...